Św. Siostra Faustyna

W Starym Zakonie – powiedział Pan Jezus do św. Faustyny – wysyłałem proroków do ludu swego z gromami. Dziś wysyłam ciebie do całej ludzkości z Moim miłosierdziem. Nie chcę karać zbolałej ludzkości, ale pragnę ją uleczyć, przytulając ją do swego miłosiernego Serca (Dz. 1588).

Św. Siostra Faustyna należy dziś do grona największych mistyków i najbardziej znanych świętych Kościoła. Przez nią Pan Jezus przekazał światu orędzie o Bożym Miłosierdziu i ukazał wzór doskonałości chrześcijańskiej zachęcając do głoszenia światu znękanemu wojnami i konfliktami prawdy o Bożym Miłosierdziu.

Św. Faustyna, Helena Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905 roku jako trzecie z dziesięciorga dzieci w rodzinie Marianny i Stanisława Kowalskich, rolników ze wsi Głogowiec, w parafii Świnice Warckie, Województwo łódzkie. Na chrzcie świętym otrzymała imię Helena. Od dzieciństwa odznaczała się umiłowaniem modlitwy, pracowitością, posłuszeństwem i wielką wrażliwością na ludzką biedę. Głos powołania odczuwała w swej duszy już od siódmego roku życia, ale wobec braku zgody rodziców na wstąpienie do klasztoru, próbowała go w sobie zagłuszyć. Pracowała jako służąca u bogatych ludzi w Łodzi. Przynaglona wizją cierpiącego Chrystusa wyjechała do Warszawy i tam 1 sierpnia 1925 roku wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. W klasztorze, jako s. Maria Faustyna, przeżyła trzynaście lat pełniąc obowiązki kucharki, ogrodniczki i furtianki w wielu domach Zgromadzenia, najdłużej w Płocku, Wilnie i Krakowie. Jej życie, na pozór bardzo zwyczajne, monotonne i szare, kryło w sobie niezwykłą tajemnicę bliskiego obcowania z Chrystusem, który mówił w jej sercu i wzywał ją do podjęcia misji głoszenia światu prawdy o Bożym Miłosierdziu.

Lata życia zakonnego Siostry Faustyny obfitowały w nadzwyczajne łaski: objawienia Jezusa Miłosiernego, cierpiącego i zmartwychwstałego, wizje Matki Bożej i Świętych, ukryte stygmaty, przez ktore uczestniczyła w męce Pańskiej, dar bilokacji, czytania w duszach ludzkich, proroctwa oraz dar mistycznego zjednoczenia z Chrystusem przez miłość. Żywy kontakt z Bogiem, Matką Najświętszą, aniołami, świętymi, duszami czyśćcowymi – cały świat nadprzyrodzony był dla niej nie mniej realny i rzeczywisty niż ten, który dostrzegała zmysłami.

Siostra Faustyna opisała swoje posłannictwo w Dzienniczku, który prowadziła na życzenie Pana Jezusa oraz spowiedników. Zanotowała w nim wiernie wszystkie słowa Pana Jezusa, które słyszała w swym sercu, a także opisała swoje spotkania z Nim. Pan Jezus mówił wielokrotnie w jej duszy: „Sekretarko najgłębszej tajemnicy Mojej twoim zadaniem jest napisać wszystko, co ci daję poznać o Moim miłosierdziu dla pożytku dusz, które czytając te pisma doznają w duszy pocieszenia i nabierają odwagi zbliżyć się do Mnie (Dz. 1693). Siostra Faustyna była wierna tym wewnętrznym natchnieniom i pod wpływem kierownika duszy, bł. ks. Michała Sopoćko zapisywała wewnętrzne przeżycia dotyczące tajemnicy Bożego Miłosierdzia i głoszenia jej całemu światu.

Misja Siostry Faustyny polegała na przypominaniu światu prawdy objawionej w Piśmie Świętym i obecnej w nauczaniu Kościoła, że Bóg jest miłosierny i nigdy nie zapomniał o ludzkości cierpiącej z powodu grzechów. Jest obecny w świecie razem z wszystkimi, którzy cierpią. Towarzyszy przez swoje miłosierdzie obecne w sakramentach Eucharystii i Pokuty oraz w dziełach miłosierdzia spełnianych przez ludzi dobrej woli. Zadaniem Siostry Faustyny było wypraszanie miłosierdzia dla całego świata, szczególnie przez praktykę nowych form kultu Bożego Miłosierdzia podanych przez Pana Jezusa jak obraz Chrystusa z podpisem: Jezu, ufam Tobie, święto Miłosierdzia Bożego w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, modlitwa koronką do Miłosierdzia Bożego i modlitwa w godzinie Miłosierdzia (15.00). Z tymi formami kultu Pan Jezus związał wielkie obietnice otrzymania szczególnych darów duchowych. Dziedzictwo duchowe św. Siostry Faustyny zaowocowało powstaniem w Kościele apostolskiego ruchu Bożego Miłosierdzia.

Siostra Faustyna wyniszczona chorobą i różnymi cierpieniami, które znosiła jako dobrowolną ofiarę za grzeszników, w pełni dojrzała duchowo i mistycznie zjednoczona z Bogiem zmarła w Krakowie 5 października 1938 roku, mając zaledwie 33 lata. Sława świętości jej życia rosła wraz z rozszerzaniem się nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego i w miarę łask wypraszanych przez jej wstawiennictwo. W latach 1965–67 w Krakowie przeprowadzono proces informacyjny dotyczący jej życia i cnót, a w 1968 roku rozpoczęto w Rzymie proces beatyfikacyjny, który ukończono w grudniu 1992 roku. 18 kwietnia 1993 roku, na Placu św. Piotra w Rzymie, Ojciec Święty Jan Paweł II dokonał aktu jej beatyfikacji, a 30 kwietnia 2000 roku – aktu kanonizacji. Jej relikwie spoczywają w sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie–Łagiewnikach.

• Więcej...

Strona główna Mapa strony Kontakt